روزخوش!


روزخوش!

آیا تاکنون برایتان پیش آمده که در جایی همگانی مانند ایستگاه اتوبوس یا آسانسور یک سازمان، ناشناسی با شما روبه‌رو شود و با لبخند به شما سلام کند؟ یا به عکس، آیا شما تاکنون این کار را کرده‌اید؟ واکنش شما به این برخورد چه بوده است؟ واکنش طرف مقابل شما چه؟

ما ایرانیان به مهمان نوازی و خونگرمی شهره‌ایم. اما یکی از منش‌های خوبی که در گذشته داشتیم را فراموش کرده‌ایم و آن سلام کردن و لبخند زدن به دیگران است، کسانی که دوست و آشنا نیستند و با ما روبرو می‌شوند. فکر می‌کنم از زمانی که خیلی شهرنشین شدیم برخی رفتارها مانند همین رفتار سلام کردن و لبخند زدن به دیگران را از یاد بردیم. اگر به روستاها و یا شهرهای کوچک بروید هنوز می‌توانید نشانی از این رفتار نیک بیابید.

هنگامی که به کشورهای دیگر سفر می‌کنم، به ویژه کشورهای غربی، که به جدی و سرد بودن، به تعبیر ما، معروفند، مشاهده می‌کنم که آنان در هنگام روبه‌رو شدن با هم در فضاهای عمومی، به هم روزخوش یا عصر بخیر می‌گویند و لبخند می‌زنند. در شهرهای کوچکتر اروپایی، مردم حتی در خیابان و کوچه ها هم که از کنار کسی رد می‌شوند به وی روزخوش می‌گویند و لبخند دوستانه‌ای چاشنی می‌کنند. امروزه سلام کردن و لبخند زدن بخشی از تعالیم شرکتها به کارمندانشان شده است. هنگامی که به بانک، فروشگاه یا هتل می‌روید کمتر پیش می‌آید که به شما سلام نکنند و لبخند توأمانی نداشته باشند.

این روزها چهره شهروندان گرفته‌تر از گذشته است و سرهایشان به گریبان. وقتی وارد یک آسانسور شلوغ می‌شوی معمولاٌ با 8-7 چهره اخمو و درهم رفته مواجه می‌شوی. سلام که می‌کنی یکی دو نفری متوجهت می‌شوند. اگر لبخندی بزنی لحظه‌ای با تردید یا تعجب نگاهت می‌کنند اما سپس کمی چهره‌شان گشاده می‌شود.

من بر این باورم که در چنین روزگار سختی ما بیش از گذشته به هم نیاز داریم، به مهربانی هم ولو در اندازه یک روزخوش یا سلام با لبخندی که برای ثانیه‌ای خاطره خوبی در ذهن مخاطب بسازد. ما جزو عصبانی ترین مردم دنیا هستیم، زیرا فراموش کرده‌ایم که شادی و نشاط را باید با هم تقسیم کنیم نه خشم و نگرانی.

پیشنهاد می‌کنم که اگر تاکنون این رفتار را نیازموده‌اید چند روزی آن را امتحان کنید. دریافت من این است که هنگامی که با لبخند به دیگران روز خوش می‌گویم، نخست احساس مثبتی در من از بابت انجام یک کار ساده و خوب ایجاد می‌شود، سپس اثر لبخندی که به آنان می‌زنم پیش از ایشان در خودم ایجاد روحیه می‌کند و در ادامه با دریافت پاسخ متقابل و به ویژه لبخند، انرژی مضاعفی می‌گیرم. تردید ندارم که همین کار بسیار بسیار ساده در ایجاد حس احترام در یک اجتماع و کاهش میزان عصبانیت‌ها و برخوردهای خشن اثری شگرف دارد. این رفتار به مردم یک شهر کمک می‌کند که دوست داشتن و احترام به شهروند را در خود نهادینه کنند و برای خدمت رسانی به هم آماده‌تر باشند. 

زنده یاد مجتبی کاشانی چه خوب سروده است، آنجا که می‌گوید:

عشق را وارد كلام كنيم

تا به هر عابرى سلام كنيم

و به هر چهره‌اى تبسّم داشت

ما به آن چهره احترام كنيم

 

کانال تلگرام پدرام سلطانی