سرشماری 1395، صدایی که شنیده نشد

سرشماری 1395، صدایی که شنیده نشد

گزارش سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال نود و پنج در زمانی منتشر شد که افکار عمومی متوجه بحثهای انتخابات بود و گوشها صدای سیاست را دنبال می کردند.
لذا زنگ‌های هشداری که این آمار به صدا درآورد در همهمه و هیاهوی انتخابات شنیده نشدند. این سرشماری نشان می‌دهد که از سال 1390 تا 1395 مهاجرت از روستاها به شهرها سرعت بیشتری گرفته است و نتیجتاٌ حاشیه نشینی و سایر پیامدهای این مهاجرت دامن شهرها را بیشتر خواهد گرفت.
از طرفی پهنه‌های وسیعی از کشور در حال خالی‌شدن از سکنه هستند، برخی از این پهنه‌ها در مجاورت مرزهای کشور قراردارند. این روند هم هزینه حفظ امنیت کشور پهناور ما را بالاتر می‌برد و هم سرمایه‌گذاری‌های انجام شده در آن مناطق را به باد می‌دهد. تغییر سبک زندگی در روستاها مشهود است. روستایی دیگر فرزند بیشتر نمی‌خواهد، خواه از سر تنگناهای معیشتی و خواه از روی عدم نیاز به فرزند برای کمک به وی در کشاورزی و دامداری.
جمعیت کشور در حال پیرتر شدن است. میانگین سنی کشور برای اولین بار از مرز 30 سال گذشته است و جمعیت ایران وارد دهه چهارم خود شده است. خانوار ایرانی به سمت کوچکتر شدن پیش می‌رود. در این میان افزایش مشهود تعداد خانوارهای یک نفره حاکی از مشکلات تشکیل خانواده و یا تغییر سبک زندگی است.
برای چشمان تیزبین، این آمار پرده از واقعیت‌هایی برداشته است که هریک به نوعی مخاطره‌ای برای آینده این سرزمین تلقی می‌شوند، اما نمی‌دانم چرا سرشماری به جعبه ابزاری می‌ماند که فقط هر پنج سال یک بار درش باز می‌شود و بعد بدون استفاده سرجایش قرارداده می‌شود. جای سؤال است که چرا هشدارهایی که این آمار می‌دهد مورد توجه قرار نگرفته‌اند؟

می‌توانید متن کامل این یادداشت را در کانال تلگرام من به آدرس https://t.me/pedram_soltani مطالعه کنید.